Πότε Πρέπει να Πεθαίνομε; Η απάντηση της κοινωνίας: Όταν κάποιος δεν αυτοεξυπηρετείται, δεν υπάρχει μέλλον. Αφηγήσεις φροντιστριών ανίατα πασχόντων συγγενών
Φόρτωση...
Ημερομηνία
Συγγραφείς
Γάτσιου, Καλλιόπη
Gatsiou, Kaliope
Δημολιάτης, Γιάνης
Dimoliatis, Ioannis
Τίτλος Εφημερίδας
Περιοδικό ISSN
Τίτλος τόμου
Εκδότης
Περίληψη
Τύπος
Είδος δημοσίευσης σε συνέδριο
full paper
Είδος περιοδικού
Είδος εκπαιδευτικού υλικού
Όνομα συνεδρίου
1o Διεπιστημονικό Συμπόσιο "Πότε Πρέπει να Πεθαίνομε;"
Όνομα περιοδικού
Όνομα βιβλίου
Σειρά βιβλίου
Έκδοση βιβλίου
Συμπληρωματικός/δευτερεύων τίτλος
Περιγραφή
ΣΚΟΠΟΣ Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ερευνητής όταν αναζητά τη γνώμη της κοινωνίας είναι ότι τα μέλη της αγνοούν για ποιό ακριβώς πράγμα μιλάμε όταν ρωτάμε πότε πρέπει να πεθαίνομε. Δεν είναι κάτι που διδάσκεται με λόγια. Βιώνεται. Πληροφορημένη γνώμη (informed opinion) μπορεί να ληφθεί από εκείνους που είχαν την ευκαιρία να αναστοχαστούν με βάση άμεσα μακροχρόνια προσωπικά βιώματα. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η παρουσίαση της γνώμης μακροχρόνια φροντιστών ανίατα πασχόντων συγγενών τους.
ΜΕΘΟΔΟΣ Δεκαπέντε τέτοιοι φροντιστές, δεκατέσσερις γυναίκες και ένας άντρας, ηλικίας 23–74 ετών (57 κατά μέσον όρο), που φρόντιζαν βαριά πάσχοντες συγγενείς τους επί 0.3–20 χρόνια (8 κατά μέσον όρο), αφηγούνται ελεύθερα επί 10 έως 338 λεπτά της ώρας (91 κατά μέσον όρο) τα βιώματά τους, «όσα δεν είχαν τολμήσει να πουν ούτε στον εαυτό τους». Στο τέλος, καλούνται να απαντήσουν τρεις ερωτήσεις, εάν δεν τις είχαν ήδη απαντήσει μιλώντας: Πότε έπρεπε ή πρέπει να πεθάνει ο φροντιζόμενος; Εάν εσύ βρισκόσουν στη θέση του, πότε θα ήθελες να πεθάνεις; Πότε πρέπει να πεθαίνει ο άνθρωπος;
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Στην πρώτη ερώτηση 11 από τους 15 (73%) απάντησαν ότι οι φροντιζόμενοί τους πεθαίνουν αργότερα από ό,τι θα έπρεπε (μετάωρα), 2 (13%) ότι πεθαίνουν στην ώρα τους (ώριμα), και 2 (13%) ότι πεθαίνουν νωρίτερα (πρόωρα). Στη δεύτερη, εκτός από έναν που είπε «δεν ξέρω τι θα έκανα», όλοι θα ήθελαν να πεθάνουν νωρίτερα από ό,τι οι φροντιζόμενοί τους. Στην τρίτη, κριτήρια ώριμου θανάτου θεώρησαν τα «όταν δεν υπάρχει μέλλον» (43%), «όταν ο άνθρωπος δεν αυτοεξυπηρετείται» (43%), «όταν πειραχτεί το μυαλό του» (7%) και «όταν πάψει να χαίρεται» (7%).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Οι βιωματικά πληροφορημένοι μακροχρόνιοι φροντιστές ανίατα πασχόντων συγγενών τους ως κριτήρια ώριμου θανάτου θεωρούν την «μη αυτοεξυπηρέτηση» και το «όταν δεν υπάρχει μέλλον»· τουλάχιστον τα δύο τρίτα θεωρούν ότι οι φροντιζόμενοί τους πεθαίνουν μετά την ώρα τους· και, εκτός από έναν που απέφυγε να πάρει θέση, όλοι θα ήθελαν να πεθάνουν νωρίτερα από ό,τι οι φροντιζόμενοί τους αν βρίσκονταν στη θέση τους. Εικάζεται ότι στατιστικά αντιπροσωπευτικό δείγμα φροντιστών από όλη τη χώρα θα έδινε παρόμοιες απαντήσεις· ωστόσο, απαιτείται καλοσχεδιασμένη ποσοτική μελέτη για τεκμηρίωση ή απόρριψη του συμπεράσματος αυτού.
OBJECTIVE The problem faced by the researcher when seeking the opinion of society is that its members are unaware of what exactly we are talking about when we ask them when should we die (WSWD). It is not something that can be taught in words. Informed opinion can be taken by those who have had the opportunity to reflect upon their own long experience. The point of view of caregivers who have long personal experience is presented. METHOD Fifteen caregivers, fourteen women and one man, aged 23–74 years (57 in average), caring incurably ill relatives for 0.3–20 years (8 in average), narrate for 10 to 338 minutes (91 in average) their experiences, "those that they had not dared to admit even to themselves" (qualitative study). At the end, they were invited to answer three questions, if they had not already done so while narrating: When should the care-receiver die or have died? If you were at hir (his/her) place, when should you die? When should a human being die? RESULTS More than two thirds of these caregivers (11/15, 73%) answered that their care-receivers die later than it should (postmature death), 2/15 (13%) that the time of death was the right one (mature death), and 13% that their care-receivers died earlier than it should (premature death). All but one (who stated "don't know what I would do") prefer to die earlier than their care-receivers. Finally, their definition of a mature death includes "when there is no future" (43%), "when one cannot serve himself" (43%), "when one cannot think rationally" (7%), and "when one ceases to rejoice" (7%). CONCLUSION The "non-self-handling" and "when there is no future" are considered as mature death criteria by the experientially informed long-term caregivers of incurably ill relatives, more than two thirds of which consider that their care-receivers die beyond their right time (postmature death). It is assumed that statistically representative sample of caregivers from across the country would give similar answers; however, well designed quantitative study is required for this purpose.
OBJECTIVE The problem faced by the researcher when seeking the opinion of society is that its members are unaware of what exactly we are talking about when we ask them when should we die (WSWD). It is not something that can be taught in words. Informed opinion can be taken by those who have had the opportunity to reflect upon their own long experience. The point of view of caregivers who have long personal experience is presented. METHOD Fifteen caregivers, fourteen women and one man, aged 23–74 years (57 in average), caring incurably ill relatives for 0.3–20 years (8 in average), narrate for 10 to 338 minutes (91 in average) their experiences, "those that they had not dared to admit even to themselves" (qualitative study). At the end, they were invited to answer three questions, if they had not already done so while narrating: When should the care-receiver die or have died? If you were at hir (his/her) place, when should you die? When should a human being die? RESULTS More than two thirds of these caregivers (11/15, 73%) answered that their care-receivers die later than it should (postmature death), 2/15 (13%) that the time of death was the right one (mature death), and 13% that their care-receivers died earlier than it should (premature death). All but one (who stated "don't know what I would do") prefer to die earlier than their care-receivers. Finally, their definition of a mature death includes "when there is no future" (43%), "when one cannot serve himself" (43%), "when one cannot think rationally" (7%), and "when one ceases to rejoice" (7%). CONCLUSION The "non-self-handling" and "when there is no future" are considered as mature death criteria by the experientially informed long-term caregivers of incurably ill relatives, more than two thirds of which consider that their care-receivers die beyond their right time (postmature death). It is assumed that statistically representative sample of caregivers from across the country would give similar answers; however, well designed quantitative study is required for this purpose.
Περιγραφή
Λέξεις-κλειδιά
φροντιστής, ανίατα πάσχων συγγενής, αυτοεξυπηρέτηση, υπάρχει μέλλον, καλός θάνατος
Θεματική κατηγορία
Παραπομπή
Σύνδεσμος
Γλώσσα
el
Εκδίδον τμήμα/τομέας
Όνομα επιβλέποντος
Εξεταστική επιτροπή
Γενική Περιγραφή / Σχόλια
Ίδρυμα και Σχολή/Τμήμα του υποβάλλοντος
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Πίνακας περιεχομένων
Χορηγός
Βιβλιογραφική αναφορά
(2017). In 1o Διεπιστημονικό Συμπόσιο "Πότε Πρέπει να Πεθαίνομε;"
Ονόματα συντελεστών
Αριθμός σελίδων
Λεπτομέρειες μαθήματος
Συλλογές
item.page.endorsement
item.page.review
item.page.supplemented
item.page.referenced
Άδεια Creative Commons
Άδεια χρήσης της εγγραφής: Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States