Φροντίστρια από 7 ετών έφθασα στα όριά μου. Έφτασαν στιγμές που ένιωθα την ανάγκη να πεθάνω
Φόρτωση...
Ημερομηνία
Συγγραφείς
Φίλιππα, Μαρία
Philippa, Maria
Τίτλος Εφημερίδας
Περιοδικό ISSN
Τίτλος τόμου
Εκδότης
Περίληψη
Τύπος
Είδος δημοσίευσης σε συνέδριο
full paper
Είδος περιοδικού
Είδος εκπαιδευτικού υλικού
Όνομα συνεδρίου
1o Διεπιστημονικό Συμπόσιο "Πότε Πρέπει να Πεθαίνομε;"
Όνομα περιοδικού
Όνομα βιβλίου
Σειρά βιβλίου
Έκδοση βιβλίου
Συμπληρωματικός/δευτερεύων τίτλος
Περιγραφή
Πολλές φορές η ζωή κανονίζει ερήμην μας την αποστολή μας στο γίγνεσθαί της. Η μακροχρόνια ενασχόλησή μου με ασθενείς, μου προσέδωσε οφέλη εσωτερικά, ώστε η σωματική κόπωση να μοιάζει με κατάκτηση ενός άλλου κόσμου. Από επτάχρονο κοριτσάκι, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου εκτός φροντίδας ασθενών, πλην ελαχίστων διαστημάτων. Οι μικρές περίοδοι ανάπαυλας μου επέτρεπαν να συνεχίσω δυναμικότερα, αυτό για το οποίο είχα προορισθεί. Δηλαδή, μια ολόκληρη ζωή για την φροντίδα ασθενών.
Από τα επτά μου χρόνια έως τα δεκαεπτά, φρόντιζα τον ανάπηρο παππού μου. Η αγάπη που έτρεφα γι’ αυτόν με βοήθησε και δεν αντιλήφθηκα ότι τα πιο ανέμελα χρόνια ενός παιδιού αναλώθηκαν μέσα στον πόνο, στα φάρμακα, στις ακαθαρσίες. Στο βάρος μιας συνείδησης που συνέπασχε, μπροστά στην αδυναμία ενός ατόμου που υποφέρει να υπηρετήσει τον εαυτό του.
Η ζωή με αντάμειψε για τις υπηρεσίες μου, λίγο αργότερα. Στάθηκε επιεικής μαζί μου, επιτρέποντάς μου τον έρωτα και την συμμετοχή στο θαύμα της ζωής.
Μα το θαύμα του έρωτα μετατράπηκε σε κατάρα, καθώς ο σύζυγός μου, σε ηλικία τριάντα πέντε ετών, διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου. Προσδόκιμο ζωής μικρότερο των έξι μηνών, κατ’ εκτίμηση Ελλήνων και Αμερικανών γιατρών. Πέρασαν είκοσι χρόνια αγωνίας, εξετάσεων, ταλαιπωρίας, οικονομικής και σωματικής, ταξιδιών, φαρμάκων, αβέβαιου αύριο.
Κι ενώ αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε από την σκιά του καρκίνου, εμφανίζεται, σαν μέγιστη τιμωρία μου, η εικοσάχρονη ασθένεια της μητέρας μου, η οποία με έφθασε στα όριά μου. Έφτασαν στιγμές που ένιωθα την ανάγκη να πεθάνω. Να εξαφανιστώ από τη γη. Να την εγκαταλείψω, τιμωρώντας εμένα. Η μητέρα μου έφυγε τον Φεβρουάριο του 2015. Και τον Δεκέμβριο ο σύζυγός μου. Ερωτεύτηκε.
Ωστόσο, ευχαριστώ τον Θεό, που όλοι αυτοί οι ασθενείς υπηρετήθηκαν από εμένα. Με δίδαξαν τι σημαίνει αυτοθυσία. Χωρίς αυτούς δεν θα αντιλαμβανόμουν τι σημαίνει ζωή. Ζωή δεν είναι ο εαυτός μας. Ζωή είναι ο πλησίον μας. Και ο ασθενής ένα αξιοσέβαστο πλάσμα.
Many times, life without asking us arranges our mission in its becoming. The long-term engagement with patients, offered me internally, so that the physical fatigue seemed like the conquest of another world. Since I was a seven-year-old girl, until February 2015, I don't remember myself outside of patient care, except for very brief periods of rest that allowed me to continue more vigorously what I was meant to do. That is, a lifetime of patient care. From the age of seven until I was seventeen, I took care of my disabled grandfather. The love I had for him helped me and I didn't realize that the most carefree years of a child were spent in pain, drugs, filth. In the weight of a conscience that sympathized, in the face of the impotence of a suffering person to serve himself. Life rewarded me for my services a little later. It stood forgiving with me, allowing me to fall in love and participation in the miracle of life. But the miracle of love turned into a curse, as my husband, at the age of thirty-five, was diagnosed with colon cancer. Life expectancy of less than six months, according to Greek and American doctors. Twenty years of agony, exams, suffering (financial and physical), travel, medicines, uncertain tomorrow have passed. And while we began to move away from the shadow of cancer, my mother's twenty-year illness appears, as my greatest punishment, which has reached my limits. There were times when I felt the need to die. To disappear from the earth. To leave her, punishing me. My mother passed away in February 2015. And in December my husband left me; he fell in love. However, I thank God that all these patients were served by me. They taught me what self-sacrifice means. Without them I would not understand what life means. Life is not our self. Life is our neighbor. And the patient a respectable creature.
Many times, life without asking us arranges our mission in its becoming. The long-term engagement with patients, offered me internally, so that the physical fatigue seemed like the conquest of another world. Since I was a seven-year-old girl, until February 2015, I don't remember myself outside of patient care, except for very brief periods of rest that allowed me to continue more vigorously what I was meant to do. That is, a lifetime of patient care. From the age of seven until I was seventeen, I took care of my disabled grandfather. The love I had for him helped me and I didn't realize that the most carefree years of a child were spent in pain, drugs, filth. In the weight of a conscience that sympathized, in the face of the impotence of a suffering person to serve himself. Life rewarded me for my services a little later. It stood forgiving with me, allowing me to fall in love and participation in the miracle of life. But the miracle of love turned into a curse, as my husband, at the age of thirty-five, was diagnosed with colon cancer. Life expectancy of less than six months, according to Greek and American doctors. Twenty years of agony, exams, suffering (financial and physical), travel, medicines, uncertain tomorrow have passed. And while we began to move away from the shadow of cancer, my mother's twenty-year illness appears, as my greatest punishment, which has reached my limits. There were times when I felt the need to die. To disappear from the earth. To leave her, punishing me. My mother passed away in February 2015. And in December my husband left me; he fell in love. However, I thank God that all these patients were served by me. They taught me what self-sacrifice means. Without them I would not understand what life means. Life is not our self. Life is our neighbor. And the patient a respectable creature.
Περιγραφή
Λέξεις-κλειδιά
φροντιστής στενού συγγενή, φροντιστής μακροχρόνια πάσχοντα, φροντιστής ανίατα πάσχοντα, αυτοθυσία, τέλος της ζωής, θάνατος με αξιοπρέπεια
Θεματική κατηγορία
Παραπομπή
Σύνδεσμος
Γλώσσα
el
Εκδίδον τμήμα/τομέας
Όνομα επιβλέποντος
Εξεταστική επιτροπή
Γενική Περιγραφή / Σχόλια
Ίδρυμα και Σχολή/Τμήμα του υποβάλλοντος
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Πίνακας περιεχομένων
Χορηγός
Βιβλιογραφική αναφορά
Φίλιππα M. «Φροντίστρια από 7 ετών έφθασα στα όριά μου. Έφτασαν στιγμές που ένιωθα την ανάγκη να πεθάνω». Στο: «Πότε Πρέπει να Πεθαίνομε; (ΠΠΠ). Πρακτικά 1ου Διεπιστημονικού Συμποσίου, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 28-30 Απριλίου 2017. ISBN 978-960-233-288-7». Εκδόσεις Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, αποθετήριο Ολυμπιάς. Δεκέμβριος 2023. Άρθρο Σ42: σς 6. https://olympias.lib.uoi.gr/jspui/handle/123456789/33235 & http://dx.doi.org/10.26268/heal.uoi.12990
Ονόματα συντελεστών
Αριθμός σελίδων
Λεπτομέρειες μαθήματος
Συλλογές
item.page.endorsement
item.page.review
item.page.supplemented
item.page.referenced
Άδεια Creative Commons
Άδεια χρήσης της εγγραφής: Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 United States